آنزیمها بیش از 20 درصد یكنواختی وزن بدن بوقلمون ها را افزایش می دهند
آنزیمها بیش از 20 درصد یكنواختی وزن بدن بوقلمون ها را افزایش می دهند
افزودن یكی از تولیدات بتا - مانّاناز به جیره های غذائی بوقلمون ها، یكنواختی وزن و ضریب تبدیل غذائی را بهبود داده و باعث افزایش وزن بدن می گردد.
مطالعات نشان داده كه یك نوع آنزیم خوراكی، وزن بدن را بیش از 20 درصد افزایش می دهد. یكنواختی وزن بدن یك عامل مهم در تعیین راندمانی است كه كارخانه های فرآوری طیور می توانند داشته باشند. یكنواختی، درصد قسمتهای باارزش مانند گوشت سینه كه از ویژگیهای مطلوب كارخانه محسوب می شود، تحت تاثیرقرار می دهد. ارزش اقتصادی بهبود یكنواختی در وزن بدن، به ویژگیهای شغلی فرایندكننده، بویژه اینكه محصول نهایی كامل، تكه تكه و یا پركنده عرضه شود، بستگی دارد. دریك كارخانه فرآوری جوجه های گوشتی كه در آن یكنواختی اندازه گوشت سینه مهم است، آنزیمها می توانند سود ناخالص را حدود 5 دلار(حدود 40000 ریال) به ازای هر تن خوراك بهبود دهند. البته با این فرض كه تغییر در مخلوط تولید، تقاضا را تحت تاثیر قرار ندهد. همچنین آنزیم راندمان مصرف غذا، میانگین افزایش وزن روزانه و مرگ و میر را تغییر داده و سود اضافی به میزان 4تا 5 دلار به ازای هر تن خوراك را فراهم می كنند.
كنجاله سویا، منبع اصلی پروتئین در بسیاری از جیره های غذایی بوقلمون ، حاوی در صد بالای از پلی ساكاریدهای غیر نشاسته ای ، از جمله پلی مرهای بتا - مانّان می باشد كه در هضم و جذب بسیاری از مواد مغذی معمولی، مداخله می كند . نشان داده شده كه یك آنزیم بتا - مانّاناز كه پلی مرهای بتا-مانّان را تجزیه می كند، می تواند مصرف خوراك واقعی طیور را بهبود دهد. علاوه بر آن آنزیمها همچنین یكنواختی وزن بدن را تسریع كرده و همچنین تولید گوشت سینه، ضریب تبدیل غذایی، میانگین وزن بدن و وضعیت مرگ و میر را بهبود می دهند.
نوع فعالیت بتا - مانّاناز
چگونه یك آنزیم غذایی می تواند چنین اثرات بزرگی را روی راندمان محصول طیور داشته باشد؟
كنجاله سویا اولین منبع پروتئین در بیشتر غذاهای بوقلمون، تقریباً حاوی %22 پلی ساكارید غیر نشاسته ای می باشد كه به دلیل فقدان آنزیمهای درون ریز مناسب، در دستگاه گوارش غیر قابل هضم هستند. مهمترین پلی ساكارید غیر نشاسته ای در سویا، بتا - مانّان می باشد كه در آندوسپرم و پوسته آن یافت می شود. قدرت نگهداری آب آن، ممكن است جلوی از دست دادن آب توسط گیاه را در حین دوران رشد بگیرد و به آن كمك كند.
مطالعات قبلی نشان داده است كه حتی خوراندن مقادیر اندكی از بتا – مانّان منجر به كاهش ماندگاری نیتروژن، جذب چربی و انرژی قابل متابولیسم می گردد. همچنین می تواند سرعت جذب گلوكز را از از روده كم كرده و مصرف اسید آمینه را كاهش دهد. علاوه بر آن با حضور مقدار كافی از بتا مانّان در جیره، جذب آب از روده كاهش یافته و منجر به افزایش محتوای رطوبت در فضولات می گردد. ثابت شده است كه آنزیم بتا مانّاناز قدرت آن را دارد كه با اثرات مخرب بتا – مانّان، در كنجاله سویا بر روی عملكرد حیوان، مقابله كند.
تغییرات وزن در بدن بوقلمونهای نر
در مطالعه اخیر كه در انستیتو PARC انجام گرفت، اثر بتا - مانّاناز روی خصوصیات رشد بوقلمون های نر مورد ارزیابی قرار گرفت. دو سری جیره غذایی حاوی آنزیم و بدون آنزیم (دركل چهار تیمار) مورد آزمایش قرار گرفت. هر سری، از هفت جیره غذائی تركیب شده بود. هر دو سری جیره ها حاوی مقادیر مشابهی از سطوح پروتئین خام بود ولی سری دوم به مقدار 125 كیلو كالری بر كیلوگرم، انرژی بیشتری نسبت به سری اول داشت. هر تیمار حاوی هشت تكرار بود كه هر كدام از 20 بوقلمون نر از سویه BUTA در یك گله با مقدار 8/3 فوت مربع به ازای هر بوقلمون تشكیل شده بود.
برای تعیین تاثیر متغیر (در این جا آنزیم بتا مانّاناز) روی یكنواختی وزن بدن لازم است كه هر پرنده به طور مجزا وزن شود. در این حالت می توان یكنواختی را برای هر پن، اندازه گیری نمود. در این اندازه گیری از ضریب تغییرات استفاده شد. تیمارها از نظر تفاوت در میانگین یكنواختی ، مقایسه شده و معنی داری آماری این تفاوت ها نیز ارزیابی گردید.
بوقلمونهای نر تا سن 155 روزگی رشد كردند و وزن بدن آنها به طور انفرادی در روزهای 49, 77, 98و 155 روزگی محاسبه شد. در سن 155 روزگی ، ضریب تغییرات در سری اول، برای شاهد 67/14 در صد و برای تیمار حاوی آنزیم، 43/11 درصد بود. در سری دوم، ضریب تغییرات برای تیمار شاهد، 46/14 در صد و برای تیمار حاوی آنزیم 25/11 درصد بود. در هر دو سری، در مقایسه تیمار شاهد با تیمار حاوی آنزیم تفاوت ها معنی دار بود (P>0.05). به طور میانگین، استفاده از آنزیم، یكنواختی وزن بدن را 2/22 در صد بهبود داد.
در آزمایشهای قبلی بهبود در ضریب تغییرات با استفاده از آنزیم از6/19 تا 42 درصد بود. این بهبود در یكنواختی نیز از نظر آماری معنی دار بود (P>0.05). عملكرد گوشت سینه در مرغهای تغذیه شده با جیره های حاوی آنزیم، بالاتر بود ( در سری اول 68/15 در برابر 27/15 درصد و در سری دوم 06/16 در برابر 68/15 درصد بود ).
تغییرات وزن بدن در بوقلمون های ماده
در طی آزمایشی در انستیتوPARC در بوقلمون های ماده، بتا مانّاناز به جیره های غذائی شش شركت تولید بوقلمون افزوده شد. بوقلمون های ماده بیش از 56 روز رشد كردند ولی وزن بدن آنها تنها در سن 21 روزگی اندازه گیری شد. هر تیمار شامل شش تكرار و هر كدام از 20 جوجه بوقلمون ماده از سویه BUTA تشكیل شده بود.
ضریب تغییرات برای افزایش وزن بوقلمون هایی كه به آنها خوراك شاهد (بدون آنزیم) داده شده بود، از 55/20 تا 56/24 درصد (میانگین 69/22 درصد) بود. در صورتی كه در بوقلمونهای پرورش یافته با جیره های حاوی بتا - مانّاناز، ضریب تغییرات از 44/15 تا 29/19 درصد (میانگین 75/16 درصد) بود. در كل استفاده از آنزیم یكنواختی بوقلمونها را 1/26 درصد بهبود داد كه از نظر آماری معنی دار بود (P>0.05).
اثرات روی وزن بدن و ضریب تبدیل غذائی
در قسمت اول كه در بالا توضیح داده شد، بوقلمون های نر سری اول كه با آنزیم تغذیه شده بود به میزان 38/2 پوند (08/1 كیلوگرم) سنگین تر از بوقلمون های تغذیه شده با جیره شاهد بودند. بوقلمونهای نر سری دوم كه بتا - مانّاناز دریافت كرده بودند، به میزان 35/1 پوند (61/0 كیلو گرم) سنگین تر از شاهد بودند . در هر دو سری نسبت خوراك به افزایش وزن (F/G) در مورد بوقلمون های نر تغذیه شده با مكمل آنزیمی، پایین تر بود.
مرگ و میر به ترتیب برای سری اول و دوم 8/7 و 1/4 بود. در هر دو سری جیره، افزودن آنزیم، مرگ و میر را كاهش داد.
در آزمایش بوقلمون های ماده، وزن بدن و نسبت خوراك به افزایش وزن در سن 56 روزگی به طور میانگین 10/0 پوند (45 گرم) و 2/4 بود (به ترتیب). تفاوت در نسبت خوراك به افزایش وزن معنی دار بود (P>0.05).
در كل آزمایش، افزودن آنزیم بتا - مانّاناز در جیره های غذایی بوقلمون ها یكنواختی وزن بدن و نیز ضریب تبدیل غذایی را بهبود داده و وزن بدن را افزایش داد.
منبع :
